سیاسی

واقعا حماس اسرائیل را به رسمیّت‌ ‌شناخت؟!

حماس:

سند اصول و سیاست‌های کلی حماس (موسوم به سند ۲۰۱۷) که اخیراً منتشر شد در برخی جراید و منابع تحلیلی به گونه‌ای منعکس و تفسیر شده است که گویا حماس از مقاومت دست کشیده و اسرائیل را به رسمیت شناخته است.

به گزارش گروه دفاتر خارجی خبرگزاری تسنیم، امام جمعه محترم تهران هم در روز جمعه ٢٢ اردیبهشت ماه جاری، ظاهراً‌ با اتّکا‌ به این گونه تحلیل‌ها و بدون هیچ توضیحی، به این مسئله واکنش نشان داده و آن را مایه تاسف و تأثر خوانده اند:

نتایج تجربی تحریم انتخابات

نویسنده: 
متین لطفی

پیش از ورود به بحث اصلی، شاید لازم باشد اشاره‌ای داشته باشم به نوشتارِ اخیرم تحت عنوان «آنالیز سرمایه‌ی اجتماعی و نقش آن در توسعه» که در تکمیل نوشتار فعلی، به بررسی مفهوم و کارکردِ «سرمایه‌ی اجتماعی» به عنوان یکی از بنیادی‌ترین ارکانِ توسعه می‌پردازد و اهمیتِ «اعتماد» و «مشارکتِ مدنی» را که دو مؤلفه‌ی‌ مهمِ سرمایه‌ی اجتماعی محسوب می‌شوند، مورد اشاره و مُداقه قرار می‌دهد. یکی از مفاد نوشتار یاد شده این بود که مطابقِ نتایجِ پژوهش‌های صورت گرفته توسط پژوهشگرانی نظیر فرانسیس فوکومایا، روزالین هارپر، ماریان کِلی،

انتخاب دوازدهم

مکانیسم تحقّق‌ دمکراسی، انتخابات است. ساده‌ترین‌ برداشت از دمکراسی، حضور و نقش مردم در انتخاب حاکمان و نوع حکومت است. امروزه مستبدترین کشورها نیز برای کسب مشروعیّت‌ داخلی و بین‌المللی چاره‌ای‌ جز پذیرش ظاهری سازو کار انتخابات ندارند.

مقبولیّت‌ مردمی قانون نوشته و نانوشته انتخابات، در هر کشوری از درجات متفاوتی برخوردار است. قید و بندهای مبهم موجود در قوانین انتخابات و ضعف در اجرا از مشخصات بارز کشورهای جهان سوم است؛ به همین دلیل معمولاً‌ در این کشورها پس از هر انتخاباتی مدّت‌ها‌ شاهد تنش‌های‌ سیاسی و اجتماعی هستیم،

شرکت در انتخابات به مثابه‌ی «حق ذاتی» شهروندان

 

 

 

 

 

این‌که‌ بعضی‌ها به مردم تحت هر عنوانی «حق بدهند» که در انتخابات به عنوان نامزد و یا رأی دهنده‌ی‌ ذی‌حق شرکت کنند، امری متناقض است؛ یعنی من به شما حق بدهم که شما با استفاده از حق خودتان، منتهی در حد و اندازه‌ای که من تعیین می‌کنم، در انتخابات شرکت کنید. این گزاره مهمل است و به عنوان پدیده‌ای عجیب و غریب، درخور درنگ و تأمّل‌ بسیار. وقتی شرکت مردم در انتخابات «حق» لاینفک‌ و برابرِ انسان‌ها به عنوان موجودات ذی حق است، دست‌اندازی به قلمرو این حق به شکل‌های تعیین و تحدید و مانند این‌ها، سراپا تناقض است و در نهایت، فرجامی‌ جز شعله‌ور کردن تضاد‌های اجتماعی و سیاسی در جامعه ندارد.

چرا به روحانی رأی می‌دهم؟

نویسنده: 
پرویز دارستان

میگویند ملّت‌ ایران حافظه‌ی تاریخی ندارد. این را شاید هر کدام از ما به طریقی در تجربیّات‌ زندگیمان درک کرده باشیم. امّا‌ فرارتر از این مسئله ما ملتی ‌هستیم که حوصله و صبوری لازم برای اصلاح را نداریم. هیچ وقت کنش درست نداشتهایم‌. ما در سه قرن گذشته به صورت متوسط هر ٢٥ سال یک پادشاه را یا کشتهایم، یا فراریش دادهایم یا تنهایش گذاشتهایم. تاریخ معاصر ما سراسر یا کرنش بوده یا شورش؛ راه میانی را انتخاب نکردهایم. مردم انگلستان در ٥ قرن گذشته تنها چارلز اول را آنهم‌ با برگزاری دادگاه و محاکمه،‌ اعدام کردهاند. جالب است؛ پس چگونه تعارضات خود را حل کردهاند؟

شوراهای شهر، پارلمان محلّی‌ بودن یا نبودن

قانون شوراها در راستای سپردن امور مردم به دست خود مردم اجرایی شده است. از فحوای قانون وظایف و اختیارات شوراها، می‌توان استنباط کرد که اختیارات یک پارلمان محلّی‌ به شوراها داده شده است. یعنی مرجع تصمیم‌گیری و اقدام در سطح شهرها و روستاها است. این‌که‌ پارلمان محلّی‌ گفته می‌شود، ناظر بر این است که با تصویب این قانون، هرچند به طور نانوشته، قانونگذار حدودی از اداره‌ی محلّی‌ را به شوراها سپرده است.

سپردن بخشی از اداره‌ی‌ امور محلّی‌ را در اصطلاح عدم تمرکز اداری گفته‌اند. هرچند دولت متمرکز است، امّا‌ بنابه شرایطی، بخشی از امور اداری از جمله شهرداری‌ها‌ را به مقامات محلّی‌ واگذار می‌نمایند.

انتخابات و آفات گریز و ستیز!

نویسنده: 
جلیل بهرامی‌نیا

انتخابات، شکننده است: نه توان ستیز با قدرت‌پرستان را دارد و نه تاب بی‌مهری و گریز فرودستان را دارد! صندوقی بی‌جان و بی‌زبان بر دوش می‌گیرد که اگر از سوی دولتیان امانت و محترم شمرده نشود، هر چند وجدان و ایمانشان را مسلوب و مصلوب می‌سازد، امّا پرچم کاندیدای مطلوبشان را بر می‌افرازد!

شرط کارآمدی رأی، احترام دولت و اهتمام ملّت‌ است؛ حقّ رأی‌ آن است که دولت آن را امانت و مردم آن را مسئولیّت‌ بدانند؛ اگر دولت با آن بستیزد و ملّت از آن بگریزد، ستون کشور را فرو ریزد و شوربختی و ویرانی از آن برخیزد!

انتخابات و اهمّیّت آرای خاکستری

نویسنده: 
محمّد‌علی سوره

 هر چند که هر دو طیف اصلاح‌طلب و اصول‌گرا حامیان و طرفدارن نسبتاً‌ ثابتی دارند و در هر صورت رأی خویش را به نامزد مورد علاقه‌ی خود خواهند داد، ولو از برنامه‌هایشان راضی نباشند؛ امّا‌ آنچه اهمّیّت‌ دارد، آرای خاکستری و یا به‌تعبیری آرای افرادی که هنوز تصمیم نگرفته‌اند به چه کسی رأی بدهند و یا مردّدند‌ یا سکوت اختیارکرده و منتطر روزهای پایانی هستند.

به‌گمانم آرای خاکستری در حاشیه‌ی شهرهای بزرگ و مناطق محروم، خصوصاً‌ مناطق مرزی، می‌تواند تعیین‌کننده باشد. غفلت و یا توجّه‌ به چنین مناطقی می‌تواند سرنوشت انتخابات را عوض کند.

اخلاق انتخاباتی

 متأسّفانه‌ در چند انتخابات اخیر در ایران، اخلاق انتخابات چندان رعایت نشده است و برخی نامزدها با هر شیوه و روشی خواهان دستیابی‌به کرسی ریاست جمهوری و یا نمایندگی مجلس و شوراها هستند که به هیچ وجه زیبنده‌ی جامعه‌ی ایران نیست. توسّل‌ به دروغ، شایعه‌پراکنی، تهمت‌زنی، ارائه‌ی آمارهای خلاف واقع، دادن وعده‌های غیر‌واقعی، کوشش برای فریب عامّه‌ی مردم و مواردی دیگر از این دست، گویی به شیوه‌نامه‌ای برای برخی نامزدها تبدیل شده است. اخلاق انتخاباتی دارای شاخص‌ها و معیارهای چندی است که به برخی از آن‌ها در زیر اشاره می‌شود:

روزگار حرمت اقوام و مذاهب

نویسنده: 
حیدرعلی باقریان

دولت یازدهم در نزدیک به ٤ سال عمر خود اهتمام ویژه‌ای به حقوق شهروندی و توجه به اقوام و اهل سنّت‌ داشته است. دولت علاوه بر وفای به عهد خویش نسبت به تبیین و انتشار و پیگیری حقوق شهروندی، با وجود تنگناهای فراوان، اقداماتی را در جهت حمایت از اهل سنّت‌ و قومیت‌‌ها دنبال کرده است.

١- برای اولین بار پس از انقلاب، در دولت تدبیر و امید ساختاری در دولت به نام دستیاری ویژه رئیس جمهوری در امور و اقوام و اقلیت‌‌های دینی و مذهبی شکل گرفت که توانست ضمن ارتباط مستمرّ‌ با اقشار مختلف و نخبگان قومی و مذهبی، سخن و خواسته‌ها و انتظارات آن‌ها‌ را به‌درستی به دولت منعکس و پیگیری کند.

همزمانی محتوا