نشست ورشو - رضا بابایی

آشتی اعراب و اسرائیل، همیشه آرزوی استراتژیک آمریکا و اروپا و حتی روسیه بوده است؛ چون بعد از جنگ جهانی دوم و فاجعۀ هولوکاست، هویت انسان غربی با امنیت قوم یهود گره خورد؛ تا آنجا که می‌توان گفت هولوکاست برای تمدن غرب، چیزی شبیه عاشورا برای شیعیان شده است. اینکه اسرائیل و برخی دولت‌های غربی از این تعهد تاریخی مردم مغرب‌زمین، سوء‌استفاده‌های بسیاری کرده‌اند، سخن دیگری است که جداگانه باید به آن پرداخت.
در چند دهۀ گذشته، آمریکا با بزرگ‌نمایی خطر ایران برای کشورهای عرب، به‌ویژه شیخ‌نشین‌های خلیج فارس، گامی بزرگ به سوی آن آرزوی دیرینه برداشته است. اکنون دشمنی با اسرائیل در میان کشورهای عرب، جای خود را به دشمنی با ایران و هلال شیعی داده است و این جابه‌جایی دو سود عمده برای آمریکا دارد: نخست تأمین امنیت اسرائیل و دوم ادامۀ فروش اسلحه به اعراب. پیش از این، عرب‌ها سلاح را برای جنگ احتمالی با اسرائیل ذخیره می‌کردند. اکنون که آن دشمنی تاریخی جای خود را به دوستی نوبنیاد داده است، انگیزۀ عرب‌ها از خرید سلاح، خطر ایران و تشیع است. به این ترتیب، هم اسرائیل در حاشیۀ امن نشسته است و هم چرخ کارخانه‌های اسلحه‌سازی غرب و روسیه می‌چرخد. ترامپ، این پیروزی بزرگ را بیش از همه مدیون سیاست‌‌های ایران در منطقه است. رفتار ما با کشورهای عرب، به‌ویژه عربستان (از حمله به سفارت‌‌‌خانۀ آن کشور تا تبریک ائمۀ جمعه مرگ پادشاه عربستان را در تریبون‌های رسمی)، بازی در زمین ترامپ و اسرائیل بود. هدف اصلی نشست ورشو، برخلاف تبلیغات آمریکا، جلوگیری از نفوذ ایران در منطقه نبود؛ نشاندن اعراب و اسرائیل در زیر یک سقف، پس از هفتاد سال جنگ و دشمنی بر سر مسئلۀ فلسطین بود. بگذریم از اینکه ما هنوز نمی‌دانیم در کمیسیون‌های محرمانۀ کنفرانس ورشو چه گذشته است.

بخش اخبار: 
اصلی